İsmail Kara
       (d. Kastamonu-Araç-Akıncılar Köyü 1944)

       1944‘te Kastamonu’nun Araç İlçesi Akıncılar Köyü’nde doğdu. İlkokul ve ortaokulu bitirdikten sonra, Ankara Maliye Okulu’nda lise öğrenimini tamamladı. 1967’de Maliye ve Gümrük Bakanlığı Ankara Defterdarlığı’nda memur olarak göreve başladı. 1967’de Muğla ve Yozgat’ta Vergi Denetmeni olarak görev yaptı. 1979’da İstifa etti. Serbest muhasebecilik yaptı. Bazı şirketlerde idarecilik ve muhasebe müdürlüğü görevlerinde bulundu.
       Küçük yaşlarda şiir yazmaya heveslenen Kara’nın şiirleri ve yazıları 1965’ten itibaren Yenigün, Tasvir, Başkent, Hür Anadolu, Hürriyet, Milliyet, Tercüman, Son Havadis, Barış, Ulus, Defne, Çağrı, Seziş, Küçük Dergi (Kayseri), Yeni Kastamonu, Hür Söz, Yeni Ses, Araç Gazetesi, Fethiye, Yeni Söke, Zümrüt, Van Sesi, Yenişehir (Bursa), Bizim Anadolu (İstanbul) gibi gazete ve dergilerde yayınlandı.
       Son Havadis, Ak Ajans ve HHA muhabirliklerinde bulundu. Bazı gazete ve dergilerin yazı işleri müdürlüğünü yaptı ve “Yalaka” adı ile bir mizah dergisi çıkardı.
       Zaman zaman “Karaozan” mahlasını da kullanan Kara, emekli olduktan sonra Ankara’da İlim ve Edebiyat Eserleri Meslek Birliği’nin (İLESAM) Genel Muhasipliği görevinde de bulundu.

       Yayınlanmış Eserleri:
       1. Birinci Demet (Şiir, 1968)
       2. Öğretmenim(Şiir, 1976)
       3. Elliden Sonra Aşk Başkadır(Şiir, 1998)
       4. Gönül Bağım Kastamonu (Düzyazı ve şiir, 2000).

       Bir Yalnızlık Senfonisi

       Sen hiç yalnızlığı düşündün mü?
       Uykusuz soğuk gecelerde,
       Karanlığa sarılıp üşüdün mü?

       Sen hiç sessizliğin
       Korkunç ortasına gömüldün mü?
       Dinledin mi, duydun mu?
       Ölümün çığlığını!

       Diken diken oldu mu saçların?
       Kimsesiz odanda,
       Aktı mı gözyaşların?

       Sen hiç ürperdin mi?
       Karamsar düşlere,
       Tüm ruhunu serdin mi?
       Sabahlara dek
       Uykusuzluğun kollarına
       Kendini verdin mi?

       Ne bileceksin,
       Sımsıcak yatağında?
       Mışıl mışıl uyurken,
       Ben buz gibi odamda,
       Saatlere bakarken,
       Hep seni düşündüm…

       Yokluğun yüreğimi
       Bir daha,
       Bir daha deldi.
       Kaldım acılar içinde.
       Hep aklıma
       Ölüm geldi.

       Bu gece ben
       Yaşamın ötesinde
       Buruk acıları
       Yudum yudum içerken
       Gerildim.
       Öldüm öldüm dirildim
       Alt üst oldu
       Bütün sinirlerim
       Gün doğarken
       Ancak duruldum.

       Bu gece ben,
       Bir seni
       Bir de ölümü
       Düşünmekten yoruldum…

       İsmail Kara

       Oyhan Hasan Bıldırki