Alâaddin Korkmaz
(d. 1949, İbrahimşeyh, Espiye, emekli Almatı Kültür Müşaviri.)

1970’de Bursa Eğitim Enstitüsü Türkçe Bölümü’nü bitirdi. 1987’de Gazi Üniversitesi Eğitim Fakültesi’nde lisansını tamamladı. Devlet Memurları Yabancı Diller Eğitim Merkezi İngilizce Bölümü’nü bitirdi 1988. Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsünde yüksek lisans yaptı 1987 – 1988).
Çeşitli kademelerde 1970-1989 öğretmenlik yaptıktan sonra, Kültür Bakanlığı’nda Yayımlar Dairesi Başkanlığı 1989-1991, Müsteşar Muavinliği 1996-1997 ve yurt dışında Almatı Kültür Müşavirliği 1997-2000 yaptı. Yurtdışı dönüşünde emekli oldu. Uluslararası Miras Üniversitesi (Çimkent/ Kazakistan) tarafından kendisine “Kültüre ve Türkiye – Kazakistan kültürel ilişkilerine katkılarından dolayı” fahri doktora ve profesörlük ünvanı verildi.
Şiirle başladığı yazı hayatına fikir, kültür-sanat ve ihtisas yazıları ile devam etti. MEB’nın Türkçe Sözlük’ünün hazırlanmasında çalıştı. Yeni Türk Ansiklopedisi’nde 200’e yakın ihtisas maddesi yazdı, redaktörlük yaptı. Türk Yurdu dergisinin Umumi Neşriyat Müdürlügü’nü yürüttü ve başyazılarını yazdı (1992-1995). Diğer yazıları; Hisar, Bursada Zaman, Ocak, Ülkü-Bir, Doğuş, Jas Türkistan gibi dergilerde yayımlandı. Biyografisi Kazakistan Sanat Ansiklopedisi’nde yer aldı.
Ankara’da yaşamaktadır. Evli, çocuksuzdur.

Eserleri:
Tamamlayıcı Uygulama Metinleriyle Türkçe Kompozisyon (1. Basım: İstanbul 1986, Ötüken / 2. Basım: Ankara 1987, Ecdad / 3. Basım: Ankara 1988, Ecdad / 4.Basım: İstanbul 1993, Serhat; 20 bin tiraj)
Ziya Gökalp – Aksiyonu, Meşrutiyet ve Cumhuriyet Üzerindeki Tesirleri (1. Basım: İstanbul 1988, MEB / 2. Basım: İstanbul 1991; 10 bin Tiraj)
İlkokullar İçin Örnekli Türkçe Sözlük (Müjgân Korkmaz’la birlikte) (Ankara 1994, TDV; 20 bin tiraj)
Ortaokullar İçin Örnekli Türkçe Sözlük (Müjgân Korkmaz’la birlikte) (Ankara 1994, TDV; 20 bin tiraj)

Kader

Güneşe kmadar bir çizgidir
Ebemkuşağına bir türlü alışamayıp
Eski Keloğlan masallarına koyduğum
Yunuslarda gizli sayılan

Sen ki
Üç ayda bir üç aya kurban olduğum
Eskilerin imbat dalgalarına
Sese çığlığa ve yokluğa

Bir dakkanın milyonda biri kadar sürede
Üç defa ölüme
Hep iki bölü bir’in iki bölü iki olmasını
Hep atomun atomuna zamanın zamanına

Sevginin sevgisine ulaşmak isterdim
Ki yağmura su serpen
Güneşi güneşe kilitleyen
Fezaya feza hediye eden

Şaire şairlik zenatkâra zenaat öğreten
Bilmeceyi bilmece yapan
Bilmecenin bilmecesini çözen

Ve ben
Oysa ben hep onu aradım. Kader
Kader boy atmış üç adamla gelen
Ve katedrallerin damlarında kümelenen

Alâddin Korkmaz
(Bursada Zaman, s. 3 / yıl: 1 Sayı: 1 Haziran 1969 Bursa)

Oyhan Hasan Bıldırki

Durali Yılmaz
(d. 1948 Denizli-Acıpayam-Köke Köyü)

1948 Denizli Acıpayam’a bağlı Köke köyünde doğdu. Temel eğitiminden sonra yüksek öğrenimini İstanbul İlâhiyat Fakültesinde tamamladı. Mimar Sinan Üniversitesi’nde “Türk Romanının Doğuşu ve Ahmet Midhat” adlı teziyle doktorasını verdi. 1988 yılında doçent, 1993 yılında da profesör oldu. 1984 yılında İstanbul Üniversitesi’ne geçen ve İletişim Fakültesi’nde hocalık yapan Yılmaz, daha sonra 1995’te Muğla Üniversitesi’ne giderek Fen–Edebiyat Fakültesi’nin Çağdaş Türk Lehçeleri ve Edebiyatları Bölümü’nün kuruluşunu tamamladı. Muğla Üniversitesi Fen–Edebiyat Fakültesi Dekanı oldu. Son olarak İstanbul Üniversitesi’nde Türk Dili Bölüm başkanlığı yaptı,1999’da emekliye ayrıldı. Kıbrıs Yakın Doğu Üniversitesi’nde de dekan ve öğretim üyesi olarak görev alan Yılmaz, hâlen Kültür Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nde öğretim üyesidir.
Yazı hayatına 1965’te Burdur’un Sesi gazetesinde başlayan Durali Yılmaz, hikâye, eleştiri ve diğer yazılarını Hareket, Diriliş, Edebiyat, Hisar, Büyük Doğu dergileri ve Tercüman, Türkiye,Yeni Devir gazetelerinde neşretti. Gazetelerde sanat sayfaları düzenledi ve köşe yazarlığı yaptı. Aziz Sofi ile 1978’de, Fetva Yokuşu ile 1980’de, Gel İçimde Ağla ile 1982’de Türkiye Millî Kültür Vakfı Edebiyat Ödülü’nü aldı. Kayseri Sanatçılar Derneği tarafından 1982’de “Yılın Romancısı” seçildi.

Yayınlanmış eserleri:
Hikâye: Söylenmeyen (1975), Akrebin Dansı (1989);
Roman: Siyah Perdeli Evler (1975), Savaş Günlüğü (1976), Aziz Sofi (1975), Fetva Yokuşu (1978), Yesevî Irmakları (1995), Kutup Yıldızları (2000);
Deneme-İnceleme: Romanımız ve İnsanımız (1976), Roman Kavramı ve Türk Romanının Doğuşu (1989), Roman Sanatı ve Toplum (1996);
Sadeleştirme: Hay Bin Yakzan (1977), Marifetnâme (1981), Hüseyin Fellah (1981).

Gel İçimde Ağla

Yaşlı gözlerini göstererek, o sevimli, küçük başını göğsüme yaslama. “Neden gözlerin yaşardı?” diyorum; kesik kesik nefeslerle susuyorsun, başını kaldırıp bakmıyorsun yüzüme. Biliyorum duygularını anlatamıyorsun. Çünkü hiçbir sözlükte senin duygularını anlatabilecek bir kelime yok. Sen başkalarının duymadığı, anlayamadığı bir dille konuşuyorsun. Konuşan insanların gözleri seninkiler gibi yaşarmadı hiç!.. Sen kimselere benzemiyorsun şu anda. Kendini aşan bir yerlere kayıyor gibisin. Bak saçlarını bile okşayamıyorum. Ellerimi unuttum, düşüncelerim bir toz dumana karışıyor. İçimde yığılıp duran duygular neredeyse boşalacak. Kalbimden öylesine bir yel esecek ki, o zaman bütün gözyaşlarını şu dünyaya dökeceksin ve kuru gizlerle bakıp kalacaksın. Yine insanlar, sıradan olaylara ağlayacaklar; Senin gibi ağlayan olmayacak artık buralarda.
İşte milyonlarca göz dikildi üstüme: Yaşlı, kuru, mutlu, gülen ve ağlayan gözler… İnsanlığın tüm medeniyetleri serildi önüme: Ağlatan, güldüren ve yaşatan medeniyetler… Bir gözyaşı seli akıyor dünyanın derelerinden, ırmaklarından. Denizler gözyaşı oldu. İnsanlar gidip gidip ağlama duvarlarına ağlıyorlar. Ağlamayı bilmeyenleri, içindeki insanlık sevgisini yitirmişleri gözyaşı denizlerinde boğmak için ağlıyorlar. Ağlamayı bilmeyenler de gözyaşı denizlerinde çırpınıp duruyorlar.
İman ve sevgi fırtınaları esiyor içimde. Tapınaklar ve meyhaneler gelip gidiyor. İnsanlardan köşe bucak kaçan içli ve acı yüklü kimseler, durmadan içki kadehlerini kemiriyorlar. İnsanların yaptıkları içkiler onları kandıramıyor. Tapınaklardaki çağrılar onların kulaklarına ulaşmıyor. Onlar kendi iç dünyalarının sesini dinliyorlar. Kimselerle alış-verişleri yok onların.
Arkalarındaki cellat sürülerine emirler vererek hükümdarlar konuşuyorlar. Dünya kana bulanıyor ve bir kan seli akıyor derelerden, tepelerden… Bütün medeniyetler kan pıhtısına dönüşüyor. Ve “ben Tanrıyım” diyerek, insanları önlerinde secdeye kapandıran hükümdarlar konuşuyorlar. İnsanlar kan denizinde secdeye kapanıyorlar; ağlama duvarı yıkılıyor, bütün gözler kuruyor… Dünyanın ve insanlığın haline bakarak, Tanrı sanılmadıklarına sevinenler var. Ama yine de dünyaya kendi düşüncelerine uygun bir düzen vermekten geri durmuyorlar. Bu isteklerinden bir türlü vazgeçemiyorlar: Kan denizlerinde boğulan insanlığın acısını bütün benliklerinde hissediyorlar.
Şu yaşlı gözlerini çek göğsümden. Ben ağlamasını ve avutmasını unutmuşum. Ben kalbimle ağlarım. Korkarım o zaman beraber ölürüz, kan denizlerinde yüze yüze boğuluruz. Mutluluk nedir? Acı çekmek nedir? Son çare intihar mıdır? İşte görüyorsun insanlık intihara koşuyor… İhtiyar dünya, kuru ve titrek bacaklarıyla insanları darağaçlarına götürüyor. Darağaçlarına vardığımız zaman, bilmem ıslatabilir misin göğsümü yine gözyaşlarınla? Ya sen olmasaydın bu dünyada, ya ben… Sevgi nedir öğrenmeseydim ve şuursuzca dolansaydım şu kan deryasında…
Bu meltem de nereden çıktı? Akdeniz’in serin yüzünü, ilkbahar güneşi ne de güzel ısıtıyor! Dur bir dakika!.. Uzaklardan sesler duyar gibiyim. Artık gözyaşlarını silebilirsin. Gaipten sesler geliyor. Medine’nin evlerine sevgi ve rahmet yağıyor göklerden. Ve Medine evlerinin saçakları dünyaya sevgi ve rahmet indiriyor. İhtiyar Afrika’nın ormanları hışırdıyor ve bütün ağaçlar insan indiriyor yapraklarından. Kalbim çöl oldu, susuzluktan çatlamış dudaklarını Akdeniz’e uzatıyor. Kendilerini Allah’a ve insanlığa adamış Peygamberler gelip gidiyor… Yaşlı gözlerini çek göğsümden ve dinle. Akdeniz’den yanık kokusu geliyor. Bak, bak işte orda Tarık gemilerini yakıyor. Orada biri var, atını Akdeniz’in sularına sürüyor ve ellerini göklere açarak mırıldanıyor: “Allah’ın şu deryası olmasaydı ismini daha ötelere götürürdüm!..” Akdeniz gittikçe küçülüyor önümde. Dünya küçülüyor ve dünyaya bakan bir hükümdar görüyorum: “Bu kadarcık bir dünya için iki hükümdar çok, bir hükümdar az!..” diyor.
Ve insanlar dünyada geziniyorlar. Allah aşkıyla birer volkan olmuş da kaynayan ve insanlara imanı ve sevgiyi anlatmak için yarı deli bir hâlde dolanan ermiş kişiler sardı her yanı. İşte orada Hıra Dağı’nda bir divan toplandı. Dünün ve bugünün velileri hep oradalar. İnsanlık yepyeni ilahî bir nizama uymak üzere. Ne olur, sil artık gözlerinin yaşını da dünyaya bir bak!.. Kainat “ey gök suyunu tut, ey arz suyunu yut!..” hitabıyla karşı karşıya. İnsanlığı boğmak üzere olan gözyaşı ve kan denizleri ha kurudu, ha kuruyacak…
Ve gökler rahmet yağdırıyor dünyaya. İnsanlar bu rahmetin altına koşuyorlar. Ne olur artık kalbime gir ve orada ağla. Bu iman ve sevgi rüyasını bozma!.. Biliyorum bu rüya ebediyete dek sürecek ve gerçek olacak. Gel artık içimde ağla. Gözyaşlarını bu dünyaya serpme!..

(*)Durali Yılmaz, Dansedebilmek, Ötüken Yayınları, İstanbul 1997, ss: 94-97
Durali Yılmaz

Oyhan Hasan Bıldırki

       Yaşar Türkoğlu
       (d. Karabük-1961)

       Türkoğlu, 1961 yılında Karabük’te doğdu. Aslen Kastamonu-Çatalzeytin ilçesindendir. Gazi Üniversitesi teknik eğitim Fakültesi Makine Bölümü’nü 1985, Açık Öğretim Fakültesi Halkla İlişkiler Bölümü’nü de 2001 yıllarında bitirdi. Niğde Bor, Karabük Safranbolu, Aydın Çine Endüstri Meslek Liseleri’nde görev yaptı. Şimdi Söke Anadolu Teknik Lisesi ve Endüstri Meslek Lisesi’nde çalışıyor.
       Şair, evli ve iki çocuk babasıdır.

       Basılmış Eserleri:
       Adın Yağmur Olsun (Şiirler)
       Bulutların Moruna Bıraktım Yüreğimi (Şiirler, Deniz Basım Aydın-2005)

       Eksik Her Şey
 
       Oldum olası böyleydi
       Güneş eksik doğuyordu payım kadar
       Payım kadar eksik oluyordu
       Sunulan çiçek
       Sarılan kol
       Seni seviyorum payım kadar eksik oluyordu
       Anlamıyordum
       Elmanın alı
       Pınarın berrak suyu
       Şiirler
       Türküler
       Bahar eksik oluyordu payım kadar
       Özlenmek eksik oluyordu
       Kavuşmak da
       Eksik uykular uyuyordum
       Uyanıyordum eksik rüyalardan
       Oldum olası böyleydi
       Yalnızlığın dibine çöküyordum nefessiz
       Aldanıyordum
       Aldatıyordum kendimi yaşıyorum sanıyordum
       Oldum olası böyleydi işle
       Eksikti hayat payım kadar
       Eksikti her şey sen kadar
       09.09. 2004

       Yaşar Türkoğlu
       (Bulutların Moruna Bıraktım Yüreğimi, s. 6)

       Oyhan Hasan Bıldırki

       Rıfkı Kaymaz
       (d. Erzincan 1950 – ö. Ankara 23 Şubat 2010)
 
       1950 Erzincan doğumlu. Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı bölümü mezunu (1972). Kalp krizi sonucu Ankara’da vefat eden şair ve yazar Rıfkı Kaymaz’ın cenazesi, 23 Şubat 2010 tarihinde Karşıyaka Camii’nde kılınan ikindi namazını müteakip Karşıyaka Mezarlığı’nda toprağa verildi.
       Kaymaz; Gazetecilik, memurluk, uzmanlık, öğretmenlik, okutmanlık, TBMM’de danışmanlık görevlerinde bulundu. Muştu ve Kültür Edebiyat dergilerini yayınladı. Gazetelerde; kültür-sanat, genç kalemler vb. sayfalar hazırladı, yayın kurullarında görev aldı. Çocuklara yönelik şiirler de yazdı. Geleneksel bakır işleme alanında çalışmalarını yurtiçi ve yurtdışında sergiledi. 1974 Arkın Çocuk Edebiyatı şiir yarışmasında üçüncü, 1996 Türkiye Milli Kültür Vakfı Hicret Şiir Yarışmasında, Tuzla Belediyesi Gül Şiirleri Yarışmasında mansiyon aldı. Trabzon Belediyesi Naat Yarışmasında birinci oldu. Türkiye Yazarlar Birliği Yönetim Kurulu üyesi ve Genel Sekreteri, Çocuk Edebiyatçıları Birliği kurucu ve yönetim kurulu üyesi olarak görev yaptı. 
 
       Yayınlanmış Eserleri:
       Şiir:
       Muştu (Kendi yayını, 1983)
       Sıla Türküsü Erzincan’da Bir Kuş Var (Kendi yayını, 1998)
       Küçük Çeşmenin Tatlı Suyu (Tutibay Yayınları, Ankara2000)
       Sevginin Gülleri (Tutibay Yayınları, Ankara 2002)
       Sevgi Tomurcukları (Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları, Ankara 2006)
       Ay Kanatlı Yıldız Kuş (Küçükev Yayınları, Ankara 2009) 

       Araştırma:
       Osmanlı Padişahlarının Tuğraları (Ankara 2000)
       Bütün Yönleriyle Erzincan (M.Buyruk, H.İ.Özdemir’le, doğu yayınları, Erzincan 1982) 

       Antoloji, Derleme:
       Seçme Hikayeler (S.Er, B.Coşkun’la, Timaş Yayınları, İstanbul 1987)
       Bir Demet Şiir (Mamak Belediyesi yayınları, Ankara)
       Günümüz Şairlerinden En Güzel Çocuk Şiirleri (Muradiye yayınları, Ankara 1995)
       Öykü Sepeti (Akçağ yayınları, Ankara 2004)
       Öykü Yağmuru (Akçağ yayınları, Ankara 2004)
       Güzel Günlere Özel (Keşif yayınları, Ankara)
       Türk Ninnilerinden Seçmeler (Z.Yılmaz, S.Er’le,MEB Yayınları Ankara 2008)
       Türk Bilmecelerinden Seçmeler (Z.Yılmaz, S.Er’le, MEB yayınları, Ankara 2008)
       Tekerlemelerden Seçmeler (Z.Yılmaz, S.Er’le, MEB yayınları, Ankara 2008)

       Ansiklopedi:
       Gençlik Kültür Ansiklopedisi (S. Er, E. Kücet’le, 2 Cilt, Ankara 1996)

       Ders kitapları:
       Çıraklık Eğitimi Türkçe (4 kitap, Ü. Gündüz, S. Er’le, Ankara 1990)
       Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi, ilköğretim 4, 5 (M. Aşkar, S. Er’le, SEK Yayınları, 1994)
       Başarı ve Mutluluğa Kırk Pencere (Keşif yayınları, Ankara 2009)
       Mehmet Akif Ersoy ve İstiklal Marşı (Akçağ yayınları, Ankara 2009)

       Uçur Bizi

       Gözler beyaza hasret
       Tertemiz rüyalara
       Acı, bize yardım et,
       Götürüp uzaklara…

       Uçur bizi beyaz kuş,
       Götürüp uzaklara…

       Al bizi buralardan
       Uzak diyarlara at!
       Şu derin uykulardan
       Uyandır kanat kanat…

       Uçur bizi beyaz kuş,
       Uyandır! Kanat kanat…

       Sesliyor yücelerden
       Bir ses bizi; tık, tık, tık…
       Bu karanlık geceden,
       Ah! Bunaldık, bunaldık.

       Uçur bizi beyaz kuş,
       Ah ! Bunaldık, bunaldık.

       Rıkı Kaymaz

       Oyhan Hasan Bıldırki

       İsmail Kara
       (d. Kastamonu-Araç-Akıncılar Köyü 1944)

       1944‘te Kastamonu’nun Araç İlçesi Akıncılar Köyü’nde doğdu. İlkokul ve ortaokulu bitirdikten sonra, Ankara Maliye Okulu’nda lise öğrenimini tamamladı. 1967’de Maliye ve Gümrük Bakanlığı Ankara Defterdarlığı’nda memur olarak göreve başladı. 1967’de Muğla ve Yozgat’ta Vergi Denetmeni olarak görev yaptı. 1979’da İstifa etti. Serbest muhasebecilik yaptı. Bazı şirketlerde idarecilik ve muhasebe müdürlüğü görevlerinde bulundu.
       Küçük yaşlarda şiir yazmaya heveslenen Kara’nın şiirleri ve yazıları 1965’ten itibaren Yenigün, Tasvir, Başkent, Hür Anadolu, Hürriyet, Milliyet, Tercüman, Son Havadis, Barış, Ulus, Defne, Çağrı, Seziş, Küçük Dergi (Kayseri), Yeni Kastamonu, Hür Söz, Yeni Ses, Araç Gazetesi, Fethiye, Yeni Söke, Zümrüt, Van Sesi, Yenişehir (Bursa), Bizim Anadolu (İstanbul) gibi gazete ve dergilerde yayınlandı.
       Son Havadis, Ak Ajans ve HHA muhabirliklerinde bulundu. Bazı gazete ve dergilerin yazı işleri müdürlüğünü yaptı ve “Yalaka” adı ile bir mizah dergisi çıkardı.
       Zaman zaman “Karaozan” mahlasını da kullanan Kara, emekli olduktan sonra Ankara’da İlim ve Edebiyat Eserleri Meslek Birliği’nin (İLESAM) Genel Muhasipliği görevinde de bulundu.

       Yayınlanmış Eserleri:
       1. Birinci Demet (Şiir, 1968)
       2. Öğretmenim(Şiir, 1976)
       3. Elliden Sonra Aşk Başkadır(Şiir, 1998)
       4. Gönül Bağım Kastamonu (Düzyazı ve şiir, 2000).

       Bir Yalnızlık Senfonisi

       Sen hiç yalnızlığı düşündün mü?
       Uykusuz soğuk gecelerde,
       Karanlığa sarılıp üşüdün mü?

       Sen hiç sessizliğin
       Korkunç ortasına gömüldün mü?
       Dinledin mi, duydun mu?
       Ölümün çığlığını!

       Diken diken oldu mu saçların?
       Kimsesiz odanda,
       Aktı mı gözyaşların?

       Sen hiç ürperdin mi?
       Karamsar düşlere,
       Tüm ruhunu serdin mi?
       Sabahlara dek
       Uykusuzluğun kollarına
       Kendini verdin mi?

       Ne bileceksin,
       Sımsıcak yatağında?
       Mışıl mışıl uyurken,
       Ben buz gibi odamda,
       Saatlere bakarken,
       Hep seni düşündüm…

       Yokluğun yüreğimi
       Bir daha,
       Bir daha deldi.
       Kaldım acılar içinde.
       Hep aklıma
       Ölüm geldi.

       Bu gece ben
       Yaşamın ötesinde
       Buruk acıları
       Yudum yudum içerken
       Gerildim.
       Öldüm öldüm dirildim
       Alt üst oldu
       Bütün sinirlerim
       Gün doğarken
       Ancak duruldum.

       Bu gece ben,
       Bir seni
       Bir de ölümü
       Düşünmekten yoruldum…

       İsmail Kara

       Oyhan Hasan Bıldırki

       Mehmet Aydın
       (d. 1923 Afyon-Bayat)

       1923 yılında Afyon’un Bayat ilçesinde doğdu. İlkokulu Bayat’ta, ortaokulu ve liseyi Afyon’da okudu. İstanbul Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nü (1948) bitirdi. Pazarören, Cılavuz, Pulur Köy Enstitüleri ve Çanakkale Öğretmen Okulu’yla Bursa, Konya-Selçuk ve Ankara Gazi Eğitim Enstitülerinde öğretmen ve yönetici olarak çalıştı.
       Türkiye Yazarlar Sendikası, Dil derneği, Edebiyatçılar Derneği, Sanat Kurumu, Dışişleri Türk Derneği ve Türkiye Gaziler Vakfı üyesi.
       Halen Bilkent Üniversitesi’nde öğretim görevlisi olarak çalışıyor.
       Evli ve üç çocuk babasıdır.
       Birçok ödül sahibi olan şair ve yazar Mehmet Aydın’ın şiir, inceleme, dil-sözlük ve ders kitabı olmak üzere yayımlanmış 33 kitabı var.

       Yayınlanmış Eserleri:
       Şiirler:
       Özgürlüğe Açılan Eller (1971-1994), Halkın Soluğu (1978), Işığın Kavgası (1979), Yeryüzü Sancısı (1985), Şiirsiz Kalmasın (1985), Yürekte Yanan Dünya (1988), Mavi Ter (1992), Işıltılar (1995), Derin Bir Aynadan (1999), Bozkırı Aydınlatan Mavi (2004), Güneşi Paylaşmak-Toplu Şiirler (Ekim 2009)
       İnceleme ve Araştırma Kitapları:
       Bayat-Bayat Boyu ve Oğuzların Tarihi (1984), Hasan Hüseyin Korkmazgil (Yaşamı, Sanatı 1987-2002), Şairlerden İzler (1992), Ne Yazıyor Bu Kadınlar (1995), Türlü Yönleriyle Tekerlemeler (1998), Edebiyatın Kıyılarında (1998), Oğuz ve Türkmen Kültür Şöleni (2000), Ankara’da Resim Sergilerinden Notlar (2001), Ömrün Derin Sularında (2003), Bayat ve Afyonkarahisar Söylenceleri (2005), Çağdaş Yazınımızın Ustaları (2006)

       Oğuzlama

       At sırtında büyümüştü ataların
       Sen bozkırlarda ıssız ovalarda unutuldun
       Tarlan yeşersin diye nasırlı ellerini
       Tutup umarsızca gökyüzüne açardın
       Azgın savaşlar kıtlıklar çaldı kapını
       Çok acılara sevinçlere yoldaş oldun
       Ak günler kara günler gördün çağlar boyu
       Öyleyken hep zincirsiz sözcüklere şapka çıkardın

       Kanla yoğruludur toprağı yurdunun
       Anakaralara taştın taştın çekildin
       Türk mavisi oldun tutuştun gönüllerde
       Yerin değerin olmadı beyler katında
       Bağrını siper ettin kudurgun saldırılara
       Gömüt oldu düşmana direndiğin her sınır
       Destanın söylendi güneşin yıldızların altında

       Evlerin obaların üst üste çok yağmalandı
       Ayrandır katığı hâlâ azığının
       Kan yürüdü yavaştan yavaştan yeni soluklara
       Boy atıyor yiğit oğulların
       Şarkılarla türkülerle
       Yekinir yurdunun yaşlı yüreği yekinir
       Vuruyor umudun ışığı doruklara
       Kırdın ağıtlı tellerini sazının.

       Mehmet Aydın

       Oyhan Hasan Bıldırki

       Şükran Günay
       (d. 1949)

       Aydın İli’nin Germencik ilçesinde dünyaya geldi.
       Denizli Kız İlk Öğretmen Okulu’nu 1966 / 1967 öğretim yılında bitirdi.
       1967 / 1972 yılları arasında köy okullarında ilkokul öğretmeni ve Yönetici olarak çalıştı.
       1972 yılının ağustos ayında Almanya´ya işçi olarak geldi. Halk okullarında Almanca öğrendi. 1975 / 1976 öğretim yılında çok sevdiği öğretmenlik mesleğine Nürnberg şehrinde yeniden başladı.
       1990 / 1991 yıllarında, Anadolu Üniversitesi  Eskişehir (A.Ü.A.Ö.F.) İktisat Fakültesi’nden Lisans Diploması aldı. Türkçe ve İslam Dersleri Öğretmeni olarak Nürnberg şehrinde, bir Alman ilkokulunda görevine devam etmektedir. İki kızı, bir oğlu var.
       Şükran Günay’ın, Bavyera Öğretmenler Birliği (BLLV) Yabancı Öğretmenler temsilcisi, Nürnberg Türk Veliler Birliği Dernek Başkanlığı, Nürnberg Türk Dernekleri Koordinasyon Kurulu Eğitim Görevlisi olarak üstlendiği birçok sosyal faaliyetleri vardı.
       Çeşitli Antolojilerde, yurtiçi ve yurtdışı yerel dergi ve gazetelerde şiirleri yayınlandı. Genel ağ sistemi içinde de şiir ve öyküleri okurlarıyla buluştu. Yayınlanmamış, beklemekte olan çalışmaları var.
Boğaziçi Üniversitesi Görme Engelliler Teknoloji ve Eğitim Merkezi Kütüphanesi’nde kullanılmak üzere ÇILGIN TÜRKLER / Turgut Özakman’ın eserini (2006) bilgisayarında sesli okudu. Yetkililere CD olarak ulaştırdı.
       İslam’da Kadının Rolü, Türkiye’de Kadın / Prof. Dr. BEYZA BİLGİN´in eserini yine aynı amaçla sesli okudu.
       Şükran Günay; “Öğretmenim, öğrenenim, öğrenmenin eşiğindeyim.” diyor.
      
       Yazarın Basılmış Eserleri:
       Geliyorlar (Öyküler, ISBN: 978-605-5757-39-7, Birinci Baskı: Eylül 2009 Etki Yayınları – İzmir)

       Otuz Dokuz Yıl Önce

       Bu kalabalık da ne? Nereye gidiyorlar? Üzerinde yürüdüğümüz yol yokuş, ama nasıl da yorulmaz insan, anlamıyorum. Yorulmuyorum, zorlanmıyorum. Diğerleri de öyle. Oysa onların içinde her yaştan insan var.
       Hayret! Onca yolu nasıl da aştık ve buralara geliverdik; gözkırpması  kadarcık bir zamanda?!. İki onluktan biraz fazla olan yaşamımda böylesi bir bina hiç görmemiştim. Kaç katlı olduğunu bile sayamıyorum. Nasıl ve nereden en üst kata çıkıverdik?!. Gökyüzüne çıkmış gibi yükseklerdeyiz. Galiba gökdelen dedikleri bu olacak. Kimsenin beni gördüğü yok. Farkında bile değiller aralarına katıldığımın. Sessiz sedasız yürüyor kalabalık. Bir Allah’ın kulu yok konuşan. Şu duvarlara bak, bembeyaz! En üst kattayız, spor sahası büyüklüğündeki salon, biz insancıklarla tıklım tıklım dopdolu. Ne bir resim ne de bir başka nesne var! 
       “Bakın!” diyor bir ses. Tüm başlar sesin geldiği tarafa dönüyor. Ben de bakıyorum. Çoook uzaklarda muhteşem bir binaya takılıp kalıyor gözlerim. Gördüklerime benzemiyor, cami değil, ama göklere yükselen minareleri var. Yemyeşil her tarafı. Pencerelerinden parıl parıl ışıklar saçılıyor etrafa. Küçük bir köy kadar büyük görünüyor. Kim bilir içi ne kadar geniş, kaç tane odası var?! İçimde sonsuz bir özlem duyuyorum. Beni sarıveren o tanımsız yeşillikle kucaklaşabilmeyi arzuluyorum. Bu nasıl olacak? Bir gökdelenin en üst katından gökyüzündeki bir yıldıza bakarcasına bakıyorum. Uzaklarda, hem de çoook uzaklarda.
       Birden yine o ses; “Kimin yüreği temizse, o gidecek oraya!”diyor. Gelen sese kulak veriyorum, gülümsüyorum sevinerek. Ben giderim öyleyse diyorum. “Yüreği pak gızım” diyor ya canım anam.
       Konuşursak yetişemeyecekmiş gibi telâşla yollara düşüyoruz, aynı yöne doğru. Ses yok! Konuşan yok! Sadece akın akın insan seli ve ben de aralarında… Ne kadar yürüdük, nerelere vardık anlayamıyorum, yürüyorum öylece…
       Ne oldu, nasıl oldu bilemiyorum; yapayalnızım. Arkama dönüp bakıyorum, kimseler yok! Beton bir duvar yükseliyor aramızda. Tuhaf! Sesler, yakarışlar duyuyorum, duvara sitem yapan… Aşmaları olanaksız. İçim burkuluyor, yalnızlık korkusu yaşıyorum, iliklerimde hissediyorum geriye dönüşün imkânsızlığını… O da ne? Sağ tarafımda bir oğlan çocuğu var, elimi tutuyor sıcacık; birlikte yürüyoruz. Yüzünde melek tazeliği ve güzelliğini görüyorum. Sağımız solumuz gür ormanlarla bezenmiş, yolumuz dümdüz ve tertemiz.
       Biraz ilerliyoruz. Gel! diyor bir ses sol taraftan, oraya doğru yürüyorum. Yanımdaki melekle birlikte.  Yaklaştıkça seçmeye başlıyorum. Başında yeşil bir başlık, üzerinde de aynı renkte abası, önünde tahtadan bir masa ve üzerinde bir kitap. Seçemiyorum, ama görüyorum; ciltli, Türkçe bir kitap. Bir soru soruyor bilge, yanıtlayamadığım.
       – Bu soruyu bilirsen devam edeceksin diyor bana. İçim burkuluyor yine, korku sarıyor her yerimi. Şimdi ne olacak derken, kulağıma fısıldıyor küçük melek; “İki yarım bir ölçü” diyor. Hemen söylüyorum aynısını. Gülümsüyor bilge, yolumuza devam ediyoruz. 
       Olacak şey değil, yanımdaki küçük melek yok! Bir başka biri var şimdi. Esmer, kara kaşlı, siyah ve omuzlarına kadar uzun saçlı bir delikanlı. Boyu uzunca. Boyum kısa olduğundan başımı kaldırarak yüzüne bakıyorum. Yan yana yürüyoruz. Ne diyeceğimi bilemiyorum. Tanımsız bir yakınlık hissediyorum, anlayacak diye de utanıyorum. Kolunu omzuma atıyor ve hafifçe gülümsüyor. Kendimi emin ellerde hissediyorum. Ne kadar daha birlikte yürüdük bilemiyorum.
       Bir binanın önüne geliyoruz ve kapısının önünde duruyoruz. Ortalıkta bir başka bina göremiyorum. Tek katlı, arkaya doğru uzanıp giden bir mimarisi var. Kapıyı açıyor, içeri giriyoruz. Sol tarafımızda bir oda görüyorum. Adamın biri şaşırmış, hem kadının paralarını alıyor, hem de zalimce dövüyor. Acı acı yanıyor bedenim, yüreğim. Yanımdaki yakışıklı elini cebine sokuyor, küçücük ama kalın kaplı bir kitapçık çıkarıyor ve ona gösteriyor. İnanılacak gibi değil! Cayır cayır yanmaya başlıyor hain adam. Öylesi bir ateş ki, zırh gibi sarıyor vicdansızı. Canı yandıkça bağırıyor, bağırdıkça da ateş daha da bir zevkle çoğalıyor alev alev… Oh be! Kurtuldu kadıncağız diyorum. Coşuyorum sevinçten.
       Bir iki adım yürüyoruz. İkinci odanın önünde duruyoruz. Odada orta yaşlarda bir adam ve kucağında beş altı yaşlarında bir kız çocuğu. Eliyle kızı soymaya çalışır gibi bir halleri var. O anda yanımdaki delikanlı, oraya doğru bakıyor. Bakışlarına dayanamayan iğrenç adamın gözleri görmez oluyor. Başlıyor odanın içinde haykırmaya, oradan oraya koşmaya el yordamıyla. Oh olsun! diyorum içimden sevinçle. Küçük kız kaçıp kurtuluyor, kayboluyor odadan.
       Hafifçe dokunuyor bana yürüyelim der gibi, yine yürüyoruz; koridorun en sonunda ve tam karşımızda duran kapıyı aralıyor yavaşça; bakıyoruz. Allah’ım! O da ne! Dünyanın tüm işlerini bu odaya getirmişler! Kimi gülüyor, kimi ağlıyor, kimi ekmek pişiriyor, kimi harmanda, kimileri alet elde makine başında. Çoluk çocuk, haşır neşir olan aileler, gençler, ihtiyarlar ve daha neler neler… Uzun uzun bakıyor ve başını sallıyor gülümseyerek.
       Hadi gidelim dercesine dokunuyor yine bana. Geriye doğru yürüyoruz. Koridorun sonuna yaklaştıkça, duygularım daha da belirginleşiyor. İçimdekileri anlar diye korkmaya başlıyorum. Tarif edemeyeceğim bir his sarıyor benliğimi. Adına ne denir bilemiyorum. Sıcacık, güven ağlarıyla örülmüş bir yakınlık. Adına sevgi mi, aşk mı deniyor bilemem, düşündüğüm  tek şeyi ya anlarsa?!. İlk defa konuşuyor; “Korkma!” diyor, yine kollarını omzuma koyuyor.
       Birden anlıyorum yaşadıklarımı. O bir melek ve beni koruyor.
       Kapıya geliyoruz. Meraklıyım. Cesaretle soruyorum: O kötü adamı yaktın, yaşlı adamı kör ettin, ya bu üçüncü odadakiler? Onlara ne olacak? “Onlar kendi yağı tuzu ile kavrulanlar” diyor ve yine melek güzelliği ile gülümsüyor. Benim yerim neresi diyorum heyecanla. “Bak!” diyor. Bakıyorum hemen. O muhteşem bina ve sayısız pencerelerinden fışkıran parıltılarıyla göklere yükselen minareler… Tam da burasında uyanıyorum. Vakit sabaha yakın. Kim bilir belki bir gün o yeşilliğin koynunda olacağım.
       Kısa aralıklarla arka arkaya üç kez gördüğüm bu rüyayı hiç unutmadım. Aradan tam koskoca otuz dokuz sene geçti… Unutacağımı da sanmıyorum.
       (Geliyorlar, s. 95-100)

       Şükran Günay

       Oyhan Hasan Bıldırki

      İlhan Karaman
      (d. 23 Mart 1948 – ö. 8 Ağustos 2008)

      İlhan Karaman, 23 mart 1948 yılında Artvin’de doğdu. 8 Ağustos 2008′de Artvin – Hopa’da hayata gözlerini yumdu.
      İlkoulu Borçka’da, ortaokulu Rize – Pazar’da, liseyi Karabük Demir Çelik Lisesi’nde bitirdi.  1973 yılında İstanbul İktisadi Ticari İlimler Akademisi Gazetecilik Yüksek Okulu’ndan mezun oldu. Karabük Demir Çelik İşletmeleri’nde çeşitli işlerde çalıştı. Daha sonra Kültür Bakanlığı Kütüphaneler Genel Müdürlüğü’nde görev aldı. Karabük İl Kültür Müdürlüğü’nde bulundu. 1999 yılında emekli oldu.
      Yazı ve şiirlerinin yanında zaman zaman resimler de çizdi.
      Yurt içi ve yurt dışında çeşitli gazeteler ve dergilerde yazdı. Şiirleri Sırpça’ya çevrildi.

      Yayınlanmış Eserleri:
      1. Ne Varsa Yüreğimizde (Şiirler, Gerçek Sanat Yayınları İstanbul 1992)
      2. Kül Rengi Duygular (Şiirler, Prospero Yayınları İstanbul 1998)
      3.Düş Yakamdan Deliliğim (Şiirler, Prospero Yayınları İstanbul 1998)
      4. Bir Yalnız Adam (Şiirler, Tay Dergisi Yayınları, Aralık 2004)
      5. Omayra (Şiirler, Tay Dergisi Yayınları, Haziran 2006)
      6. Sırılsıklam (Şiirler, Tay Dergisi Yayınları, Nisan 2008)
      7. Düşlerim Karanfil Kokar (Şiirler, Tay Dergisi Yayınları, Ağustos 2009)
      8. Müze Kentte Zaman ve Ötesi (Düzyazılar, Tay Dergisi Yayınları, Mart 2007)

      Bu Gece

      Akşamın hüznü çöküyor ağırdan.
      Karanlık doğuyor sensiz bu yerde
      Aşkına ulaşmak için çırpınan,
      Gönlüme aydınlık ol, gel bu gece

      Sokaklar boşalıyor sessizce
      Yine bir ben kaldım, bir ben o köşede
      Sen vardın; çektiğim cigara da, içtiğim şişede
      Gönlüme duman ol, mey ol bu gece

      Sabaha yol alıyor karanlık yine
      Dertler başlıyor gelen günle
      Köşede bekledim, sensiz sükunetle
      Gün ağardı, yoktun sen bu gece

      Gündüzün ışığı her yerde
      Dertler unutuluyor bahanelerde
      Kaderim olan o yalnız köşe
      Seni bekliyor ümidimle, bu gece…

      İlhan Karaman

      Oyhan Hasan Bıldırki

     

      Süha Tuğtepe
      (d. 1956- Cide ö. 26 Haziran 2009 Almanya)

      Cide’de 1956 yılında doğan Tuğtepe, ilk ve orta öğrenimini Kastamonu’da tamamladı. Daha sonra İstanbul İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi’nden mezun oldu. Birçok şiir kitabı bulunan Tuğtepe’nin şiirleri; Türkiye Yazıları, Yarın, Varlık, Adam Sanat, Şiir Atı gibi dergilerde yayımlandı. Son kitabı “Nişantaşı…Nişantaşı…”nın ardından kanser nedeniyle bir süre Almanya’da tedavi gören Tuğtepe, orada 25 Haziran 2009′da hayatını kaybedeti. 27 Haziran 2009 tarihinde Merkez Karamustafa Paşa Camisi’nde  kılınan namazın ardından Cide Şehir Mezarlığı’nda toprağa verildi. Cenaze törenine, yakınları, edebiyatçı arkadaşları ve vatandaşlar katıldı.
      İlk şiir kitabı “Yüzler ve Zarflar”, 1986’da Akademi Kitabevi İlk Yapıtlar Şiir Ödülleri Yarışması’nda mansiyona değer bulundu.
      İkinci kitabı “Düşler ve Seyrek Zamanlar” ise 1990’da Yunus Nadi Ödülleri’nde mansiyon kazandı. 

      Basılmış Eserleri; Yüzler ve Zarflar (Şiirler-1986), Düşler ve Seyrekzamanlar (Şiirler-1990), Sürgün Mozaik (Şiirler-1994), Piton Üşümesi (Şiirler-2000), Güzelhayvan (Şiirler-2005), Nişantaşı…Nişantaşı… (Anılar, Haziran 2008)

      Yaşıyor Gibi Çırpınıyorum İşte

      Sesimi sordum insana…
      Belli ki o da unutmuş,
      bir sesim olabileceğini…
      Halen şaşkın,
      bakıp duruyor aynama…

      Hayatımı sordum hayata…
      Öğrendiklerimin ağırlığı,
      o çığlığı;
      önümde yürüyen gölgeyi,
      o acıtan cümleyi…
      Koklamadı bile.
      Burun kıvıran bir it gibi,
      bakıp solgun yüzüme,
      yürüdü gitti…

      Ne kaldı geriye?
      Üstünü kirletmeyen bir çocuk gibi,
      bekliyorum insanı işte…
      Savaşsız, sınıfsız, dinsiz, ırksız,
      bir iyimserliğin avucuna koyup
      çelimsiz bedenimi;
      yaşıyor gibi çırpınıyorum işte…

      Süha Tuğtepe

      Oyhan Hasan Bıldırki

     Tülay Sarayköylü
      (Söke 1951)

      Söke’de doğdu. İlk, orta ve lise tahsilini Söke’de tamamladı. Eğitimci Ali SARAYKÖYLÜ ile evli olup OZAN isimli bir erkek çocuk annesidir. Eşinin mesleği gereği Anadolu’nun pek çok yöresinde bulunan yazar, on bir yıl Almanya’da yaşadı. Bu uzun yılların birikimiyle “Umutların Ötesi” isimli romanını yazdı.
      Tülay Sarayköylü, yerel gazetelerde günlük yazılarına, Sarızeybek dergisinde şiir ve makalelerine, öykü yazmaya devam etmektedir. Yazarımız aynı zamanda Söke Şairler ve Yazarlar Derneği Başkan ve Aydın Gazeteciler Cemiyeti Söke Şubesi Başkan Yardımcısıdır.

      Yayınanmış eserleri: Umutların Ötesi (Roman, Cumhuriyet Ofset Söke-Mart 2000)

      KADERİM

      Gömülmüş içime sevda ateşin
      Söndürmeye yetmez oldu nefesim
      Suçlayamam ki kimseyi benim kaderim
      Sürgündeyim, ben aşkımı çekerim.

      Utanır dilimde, çaresiz sözler
      Mahcuptur, yüzüne bakamaz gözler
      Nakşettim ismini kalbimde izler
      Sevdası çok yücedir, ruhumu besler

      Gökyüzünde bulutlara, derdimi döksem
      Gizlerimi anlatıp, huzura ersem
      Uyumasam kapısında sabahı etsem
      Şikâyet edemem, benim kaderim

      Tükenir günlerim bunu bilirim
      Son nefeste isem de O’nu dilerim
      Sorsalar inkâr etmem söylerim
      Sevdim, sonsuza kadar seveceğim

      Tülay SARAYKÖYLÜ

      Oyhan Hasan Bıldırki